قسم به عشقمون قسم

همش برات دلواپسم

قرار نبود اینجوری شه

تو بشی همه کسم

راستی چی شد؟

چه جوری شد؟

اینجوری عاشقت شدم...

شاید بگم تقصیر توست

تا کم بشه از جر خودم... 

^{" جدایی "}

^{از جدا شدن نوشتی رو تن زخمی هر برگ}

^{گریه کردم و نوشتم نازنینم یا تو یا مرگ}

^{به تو گفتم باورم کن میون اینهمه دیوار}

^{تو با خنده ای نوشتی هم قفس خدا نگهدار}

^{بنویس مهلت موندن یه نفس بود}

^{سهم من از همه دنیا یه قفس بود}

^{بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم}

^{سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم}

^{من که تو بن بست غربت زخمی از آوار پاییز}

^{فکر چشمای تو بودم با دلی از گریه لبریز}

^{شب عاشقونه ی من که حروم شد}

^{مهلت بودن با تو که تموم شد}

^{ندونستم باید از تو می گذشتم}

^{وقتی از غربت چشمات می نوشتم}

^{از عشق تا مرگ}

^{از عشق تا زندگی}

^{دفتر خاطراتم را ورق می زنم}

^{چند شاخه گل خشک ، یک گیتار شکسته}

^{ساعت کهنه دیواری می گوید:}

^{زمان می گذرد، عشق تو از یاد می رود}

^{رهسپار دیار غربت می شود}

^{باغی در صدا، باغی در سکوت}

^{حکایتی از غم عشق من می کند}

^{در کوچه تنهایی}

^{باد شعر مرا زمزمه می کند}

^{زندگی مجهول است}

^{روزها افسون آن افسانه اند}

^{شبها با خود پلیدی همراه دارند}

صدا می آید

این همان صدای شعر من است

صدای باد

چه انتظار بی پایانی!

در ژرفای ناامیدی به سر می بری ...نیم نگاهی هم به وادی امید داری

لحظات این انتظاربی پایان را می شماری

 ...آنچه در انتظارش بدوی فرا رسیده...

چه زیباست پایان خوش این انتظار

 

 

 

تنهایی‌ام شبیه پلی متروک افتاده روی دره خشکیده

با هر نفس‌ نفس زدنش زخمی بر قامت شکسته خود دیده

در التهاب نرم تکان خوردن هر لحظه یک قدم به فراموشی

چیزی نمانده تا که فرو پاشد این قطعه‌قطعه پیکر پوسیده

اینک تو در برابر من هستی با چشم‌های خیره و مه‌آلود

در بادهای از نفس‌افتاده افسانه‌ای است دامن رقصیده

راهی برای رد شدن از من نیست قلبم ترک‌ترک شده، می‌لرزد

فالم ببین به هر رگی از دستم کابوس تلخ مرگ تو خوابیده

نه... تو قدم گذاشته‌ای بر من، آب از سرم گذشته به آرامی

این دره عمیق چه خواهد کرد با این دلی که پای تو بوسیده

از سرنوشتِ شوم رهایی نیست این پل همیشه در نرسیدن بود

تو مقصد نهایی من بودی چشمی که راز مرگ مرا دیده

 

من مردی تنها وسرگشته وجفا دیده از روزگار  وعاشقی رنج دوری یار دیده هستم.

برای رفع دلتنگی یارم نمیدانم چه کار کنم و به کی شکآیت از دوری او کنم /.

امیدوارم که یارم غصه ونگرانی من را درک کند.

صدا کن مرا ،صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش من از  طعم تصنیف متن ادراک یک کوچه تنها ترم

بیا تا برایت بگویم که چه اندازه تنهایی من بزرگ است

 و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق این است 

حالمان بد نيست غم كم مي‌خوريم                كم كه نه هرروز كم كم مي‌خوريم

آب مي‌خواهم سرابم مي‌دهند                      عشق مي‌ورزم عذابم مي‌دهند

خود نمي‌دانم كجا رفتم به خواب                 از چه بيدارم نگردي آفتاب؟

  خنجري بر قلب بيمارم زدند                      بيگناهي بودم و دارم زدند . .

ظ